Simon Vinkenoog
De opening vindt plaats op zaterdag 28 januari 2012 om 15.00u (in aanwezigheid van Edith Ringnalda, weduwe Vinkenoog)
Organisator
Bibliotheek HarelbekeBeschrijving
In 1948 vertrok de toen 20-jarige Simon Vinkenoog naar Parijs, omdat er in het naoorlogse Nederland geen sprake was van echte bevrijding'. Hij ging als naaktmodel poseren op kunstacademies, onder andere bij Ossip Zadkine en Fernand Léger, en leerde daar de beeldhouwer Shinkichi Tajiri kennen en twee jaar later de Cobraschilders Appel, Corneille en Constant.
De nieuwsgierige Simon ging bij de UNESCO werken (1949-1956) als Special Request Documents Officer -dat heeft hem voorgoed gevormd- en begon zich als geëngageerd schrijver/dichter te ontwikkelen. Publicaties volgden elkaar in hoog tempo op.
In het baanbrekende Atonaal (1951) lanceerde hij de eerste bloemlezing van de Vijftigers, onder wie Hugo Claus, Remco Campert en Lucebert, poëzie die met alle wetten brak en insloeg als een bom; met tekeningen van Karel Appel en Corneille.
De Beeldende Kunsten zijn altijd een belangrijke rol in Simons leven blijven spelen. Hij schreef de eerste biografie over Karel Appel in 1963, maakte een televisie-uitzending over en schreef teksten voor Constants New Babylon, opende tal van exposities van bekenden en onbekenden met begeesterende woorden en hij exposeerde natuurlijk zelf ook. Het bibliofiele Louter Genieten (1993) verscheen ter gelegenheid van een solo-expositie bij Galerie Willy Schoots in Eindhoven en bevat talloze pastelkrijttekeningen en pakkende teksten over kunst en kunstenaars.
Simon was autodidact en een ware Homo Ludens. De Totem der Nutteloze Dingen op onze volkstuin in Amsterdam Noord is daar het mooiste voorbeeld van.
Hij vond het heerlijk om te knutselen, knippen, scheuren en kleuren. Plakboeken vol. Geef hem pastelkrijt en papier, Oost-Indische inkt of verf en kwasten, en hij ging aan de slag als om een nieuwe expositie werd gevraagd. Vol overgave nieuwe vormen verzinnen. Hij tekende zoals hij schreef: snel, onbevangen en trefzeker. Het stroomde uit zijn handen waar ik bij zat, gezeten op de vloer in onze zitkamer -wij hadden geen atelier- of in een lege galerie, waar tijdens de finissage vrijwel alles verkocht werd wat hij in een paar weken bij elkaar had getekend. En omdat hij een schrijver is, speelt het geschreven woord vaak mee in zijn beeldend werk.
Het liefst kreeg hij een uitnodiging om zeefdrukken te maken, steendrukken of etsen. Hij ging er altijd grif op in.
De expositie in de bibliotheek Harelbeke geeft een indruk van de ontembare speeldrift van deze levenskunstenaar in de afgelopen twintig jaar. Het verheugt mij zeer dit met u te mogen delen.
Edith Ringnalda
De nieuwsgierige Simon ging bij de UNESCO werken (1949-1956) als Special Request Documents Officer -dat heeft hem voorgoed gevormd- en begon zich als geëngageerd schrijver/dichter te ontwikkelen. Publicaties volgden elkaar in hoog tempo op.
In het baanbrekende Atonaal (1951) lanceerde hij de eerste bloemlezing van de Vijftigers, onder wie Hugo Claus, Remco Campert en Lucebert, poëzie die met alle wetten brak en insloeg als een bom; met tekeningen van Karel Appel en Corneille.
De Beeldende Kunsten zijn altijd een belangrijke rol in Simons leven blijven spelen. Hij schreef de eerste biografie over Karel Appel in 1963, maakte een televisie-uitzending over en schreef teksten voor Constants New Babylon, opende tal van exposities van bekenden en onbekenden met begeesterende woorden en hij exposeerde natuurlijk zelf ook. Het bibliofiele Louter Genieten (1993) verscheen ter gelegenheid van een solo-expositie bij Galerie Willy Schoots in Eindhoven en bevat talloze pastelkrijttekeningen en pakkende teksten over kunst en kunstenaars.
Simon was autodidact en een ware Homo Ludens. De Totem der Nutteloze Dingen op onze volkstuin in Amsterdam Noord is daar het mooiste voorbeeld van.
Hij vond het heerlijk om te knutselen, knippen, scheuren en kleuren. Plakboeken vol. Geef hem pastelkrijt en papier, Oost-Indische inkt of verf en kwasten, en hij ging aan de slag als om een nieuwe expositie werd gevraagd. Vol overgave nieuwe vormen verzinnen. Hij tekende zoals hij schreef: snel, onbevangen en trefzeker. Het stroomde uit zijn handen waar ik bij zat, gezeten op de vloer in onze zitkamer -wij hadden geen atelier- of in een lege galerie, waar tijdens de finissage vrijwel alles verkocht werd wat hij in een paar weken bij elkaar had getekend. En omdat hij een schrijver is, speelt het geschreven woord vaak mee in zijn beeldend werk.
Het liefst kreeg hij een uitnodiging om zeefdrukken te maken, steendrukken of etsen. Hij ging er altijd grif op in.
De expositie in de bibliotheek Harelbeke geeft een indruk van de ontembare speeldrift van deze levenskunstenaar in de afgelopen twintig jaar. Het verheugt mij zeer dit met u te mogen delen.
Edith Ringnalda
terug naar de lijst
login of registreer om te reageren
Reacties